2019 rodzina zjednoczona na modlitwie 2018 rodzina zjednoczona na modlitwie 2017 rodzina zjednoczona na modlitwie 2016 rodzina zjednoczona na modlitwie

DAR POBOŻNOŚCI

1. Wprowadzenie

Dar pobożności uzdalnia nas do lepszego zrozumienia i wprowadzenia w życie obowiązków wynikających z wiary. Pod wpływem tego daru służymy Bogu nie z przymusu lub zewnętrznego nalegania, lecz z miłości. Jednym z obszarów pobożności Bożej jest kult umożliwiający oddawanie czci Bogu. Duch Święty poprzez ten dar pomaga nam w adoracji Najświętszego Sakramentu, w przezywaniu Mszy św., czy przebywaniu w miejscach świętych. Nie ma w sobie daru pobożności Bożej ten, kto nie ma wyczucia sacrum w domu Bożym i nie traktuje miejsc świętych z najgłębszym uszanowaniem. 

Dar pobożności pomaga nam przezwyciężać postawę zatwardziałości serca, która powoduje niewiarę w dobrego Boga i bark poczucia, że jest się dzieckiem
Bożym.

Pobożność jest czułością względem Boga, zakochaniem się w Nim i pragnieniem oddawania Mu chwały w każdej sytuacji życia. Dzięki pobożności chrześcijanin nie oczekuje tylko pocieszenia ze strony Boga, ale pragnie towarzyszyć Mu w Jego radości, a także bólu za grzechy świata.

Pobożność jest cnotą, którą doskonali się przede wszystkim w rodzinie, poprzez serdeczne odnoszenie się do bliskich, w bezpośredniej relacji z innymi
i z Bogiem. Św. Jan Paweł II mówił: „Przez dar pobożności Duch Święty kieruje serce człowieka ku Bogu, budząc w nim uczucia, myśli i modlitwy, które wyrażają postawę synostwa wobec Ojca objawionego przez Chrystusa”. 

2. Do czego uzdalnia nas dar pobożności

Dar pobożności sprawia, że modlimy się chętnie i z radością. Z naszego serca płynie modlitwa spontaniczna, spokojna i ufna. Jednak bywa, że przeżywamy
trudności na modlitwie, że nasza modlitwa jest wymuszona, a nawet jesteśmy nią znudzeni. Dlatego dar pobożności czyni nas zdolnymi do modlitwy jak dzieci, które wołają do Boga – Ojcze. Dar pobożności jest więc zdolnością rozmawiania z Bogiem, tak jak rozmawia dziecko z ojcem, czule i z ufnością.

Ojciec święty Franciszek w swoich katechezach podkreśla: „Dar pobożności budzi w nas przede wszystkim wdzięczność i uwielbienie. To właśnie jest najbardziej autentycznym motywem i sensem naszej czci i adoracji. Kiedy Duch Święty sprawia, że dostrzegamy obecność Pana i całą Jego miłość względem nas, to rozpala nasze serce i pobudza nas do modlitwy. Dar pobożności sprawia, że stajemy się łagodni, spokojni, cierpliwi, żyjemy w pokoju z Bogiem, służąc innym z łagodnością”.

3. Jak ubiegać się o dar pobożności?

Trzeba być wiernym w spełnianiu praktyk religijnych. Chodzi o wierność Bogu w codziennej, osobistej modlitwie i w żuciu sakramentalnym, czyli częstym
przystępowaniu do sakramentów Eucharystii oraz pokuty i pojednania. Brak skupienia, przeszkadzanie innym, nieumiejętność wyciszenia się oraz szukanie sensacji w miejscach świętych oznacza, że nie działamy pod wpływem Ducha Świętego.

4. W czym jeszcze wyraża się dar pobożności?

Dar pobożności wyraża się również w sposobie odnoszenia się do innych. Jego przejawem jest wrażliwość w relacjach między ludźmi, która pozwala nam traktować innych z delikatnością i serdecznością. Jest to więc dar, który przenika całe życie codzienne, nasze życie rodzinne, relacje z innymi i sprawia, że stają się one dobre i dające radość.

Ten dar usuwa z naszych relacji to wszystko, co rani, usuwa wszelkie trudności i nieporozumienia oraz łagodzi konflikty. Oddziaływanie tego daru odczuwalne jest w relacjach pomiędzy dziećmi a rodzicami, między przyjaciółmi, małżonkami, w miejscach pracy, w parafii, we wspólnocie, w grupie. 

Chrześcijanin prowadzony przez dar pobożności stale pragnie chwały Bożej. Chciałby zaprowadzić wszystkich ludzi do Jego stóp, a zniewagi, których On doznaje, są dla niego szczególnie bolesne. Wiara człowieka kierującego się darem pobożności jest prosta i żywa.

Dar pobożności pomaga nam mówić o Kościele jako mistycznym Ciele Chrystusa. Często dzisiaj spotykana postawa: „Jezus – tak, ale Kościół – nie” jest potwierdzeniem, że człowiek, albo nie rozumie czym jest Kościół, albo wprost odrzuca zbawczy plan Boży. Pan Jezus pragnie bowiem działać w Kościele i za jego przyczyną. Autentyczna religia nie jest ludzkim wymysłem, lecz aktem posłuszeństwa względem Boga.

5. Świadectwo korzystania z daru pobożności

Korzystanie z daru pobożności jest widoczne w życiu św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Spontanicznie zwracała się do Boga Ojca, a jej życie przeniknięte było żywą relacją z Bogiem. Jak sama święta zwierza się: „Jezus z upodobaniem pokazuje mi drogę, a tą drogą jest ufność małego dziecka, co bez obawy zasypia w ramionach Ojca”. W chwilach ciężkiej choroby i cierpienia wyznała: „moim niebem jest trwać zawsze przed moim Bogiem i nazywać Go Ojcem”.

6. Dialog rodzinny wokół tematu

Zaproponowane pytania mogą posłużyć lepszemu zrozumieniu działania Ducha Świętego w darze pobożności:

  • W jaki sposób w swoim życiu kieruję się darem pobożności?
  • W jaki sposób pokonuję życiowe trudności, lęki i niepokoje, wiedząc, że Bóg jest moim Ojcem?
  • Jak odnoszę się do moich bliskich, oraz tych, których Pan Bóg stawia mi na drodze?
  • W jaki sposób mogę korzystać z daru pobożności?

7. Świadek wiary

Na patrona dzisiejszego spotkania został wybrany św. Stanisław Kostka. O nim św. Jan Paweł II powiedział: „…Św. Stanisław miał trudną młodość, mimo że był z bardzo bogatego rodu, arystokratycznego, prawie królewskiego. Młodzi dzisiaj mają w Polsce trudną młodość, czasem wydaje mi się, że nie potrafią sprostać wyzwaniom, szukają wyjścia poza Ojczyzną. Dla wszystkich:  i tych, co odchodzą z Ojczyzny, i tych, co zostają, niech św. Stanisław Kostka będzie patronem trudnych dróg życia polskiego, życia chrześcijańskiego”.

Św. Stanisław Kostka urodził się w grudniu 1550 r. w Rostkowie. Rodzice jego - Jan Kostka, kasztelan zakroczymski i Małgorzata z Kryskich – byli bardzo
religijni. Miał czworo rodzeństwa: trzech braci – Pawła, Wojciecha i Mikołaja oraz siostrę Annę. Nie dał się zwieść mirażowi kariery, bogatego i wygodnego życia, przyszłości zabezpieczonej majątkiem rodziców. Miał odwagę przeciwstawić się panującym modom na życie. Nie chciał uczynić z życia jednej wielkiej rozrywki.

Umiał przeciwstawić się naciskom grupy, być sobą, być wolnym. Żył z pasją. Swą porywającą miłość młodzieńczą skierował do Boga. Nie miał czasu na eksperymenty w poszukiwaniu szczęścia. On wiedział, że ten świat nie zaspokoi jego tęsknot. Uwierzył w miłość Boga do niego i całym sobą Bogu odpowiedział.

8. Modlitwa o dar pobożności

Modlitwa o dar pobożności

Duchu Święty, który dzieci Boże przez Jezusa,
Syna Bożego, prowadzisz do Ojca, i sprawiasz,
że ufnie i posłusznie oddają się w ręce Ojca
jak Syn Jego na krzyżu, obdarz nas darem pobożności,
byśmy zawsze i we wszystkim szukali i znajdowali
obecność Ojca i Jego świętą wolę naszego dobra
i zbawienia. Niech nasza pobożna modlitwa przenika
nasze pobożne działanie, niech odpoczynek nie będzie
lenistwem, a praca zaharowaniem niewolniczym
i bezbożnym. Niech wiara w Twoją obecność z nami
w każdym czasie i w każdym miejscu i życie
pod Twoim spojrzeniem i pod Twoją ręką uczyni nas
ludźmi, którzy Ciebie we wszystkim widzą,
we wszystkim kochają i przez wszystko Tobie służą
– prosimy Cię, Duchu Święty.