2019 rodzina zjednoczona na modlitwie 2018 rodzina zjednoczona na modlitwie 2017 rodzina zjednoczona na modlitwie 2016 rodzina zjednoczona na modlitwie

ŻYĆ DUCHEM ŚWIĘTYM

1. Wprowadzenie

Życie chrześcijańskie polega na tym, że człowiek ochrzczony stara się upodobnić do Chrystusa. Nie można tego osiągnąć o własnych siłach ze względu na grzech pierworodny i jego skutki. Chrześcijanin nieustannie toczy walkę duchową. Zasadniczą rolę w procesie upodabniania się do Chrystusa pełni Duch Święty, który zstąpił na Apostołów i Matkę Bożą w Dzień Pięćdziesiątnicy.

Dzięki Duchowi Świętemu wszystko może uczynić w nas łaska Boża. To Duch Święty jest tym, który nas uświęca. Jak pisze św. Paweł: „teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus” (Ga 2,20). Zatem łaska uświęcająca jest darem Bożym, który naszą duszę oczyszcza z grzechów ciężkich, czyni ją piękną i świętą. Łaska uświęcająca podnosi człowieka do godności dziecka Bożego. Kto trwa w łasce Bożej, jest przyjacielem Boga, a kto wytrwa w stanie łaski do końca życia, uzyska z pewnością zbawienie wieczne. Pismo Święte porównuje łaskę uświęcającą z piękną szatą godową, nazywa ją życiem duszy. Łaska uświęcająca, jest to życie Boże w człowieku.

2. Troska o Boże życie w nas

Żeby żyć Duchem Świętym, trzeba wejść z Nim w relacje i pozwolić się przez Niego prowadzić. Czynimy to poprzez słuchanie Słowa Bożego i sakramenty święte. Systematyczna spowiedź i Eucharystia ochrania w nas łaskę Bożą, dzięki której chrześcijanin staje się świątynią Ducha Świętego. Obecność Ducha Świętego jest dla nas źródłem radości i mocy.

Duch Święty wzmacnia też wolę człowieka, aby łatwiej mógł odrzucić pokusy do grzechu, by stale i wytrwale wybierał dobro. W życiu człowieka jest wiele trudności, ale Duch Święty wspiera go w podejmowaniu decyzji i rozwiązywaniu problemów związanych szczególnie ze służbą Bożą. Pomaga także, aby w ostatniej chwili życia wytrwał w dobrym i uzyskał łaskę dobrej i szczęśliwej śmierci. To dzięki Duchowi Świętemu, który przychodzi z pomocą naszej słabości, możemy zachować łaskę uświęcającą.

3. Dać się prowadzić Duchowi Świętemu

Prowadzenie przez Ducha Świętego jest owocem zażyłej relacji z Nim. Św. Paweł przede wszystkim zachęca, aby: „przy każdej sposobności modlić się w Duchu” (por. Ef 6,18). Gdy bowiem nie umiemy się modlić tak, jak trzeba, sam Duch przyczynia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami (Rz 8, 26). Apostoł również wyjaśnia, w jaki sposób mamy to czynić: …ale napełniajcie się Duchem, przemawiając do siebie wzajemnie w psalmach i hymnach, i pieśniach pełnych ducha, śpiewając i wysławiając Pana w waszych sercach (Ef 5,18-19).

W życiu chrześcijanina prowadzenie przez Ducha Świętego polega również na otwarciu się na Słowo Boże. Sam Jezus zapewnił apostołów, że Duch Święty wszystkiego ich nauczy i przypomni im wszystko, co On im powiedział (por. J 14,26). Duch Święty rozjaśnia więc wszystkie tajemnice Boże zawarte w Biblii. Przychodzi ze zrozumieniem, daje stosowne światło w odpowiednim czasie. Jeśli człowiek trwa w postawie zasłuchania, przynosi też owoce mądrości Bożej i odczytywania znaków, których nieuważne oko nie dostrzeże lub zlekceważy. Dzięki temu istnieje możliwość twórczej współpracy z Duchem Świętym na drodze życia duchowego i ewangelizacji, aby żadna okazja do oddania chwały Panu i czynienia dobra nie została zmarnowana. 

4. Współdziałać z Duchem Świętym jak Maryja

Dzięki współpracy z Duchem Świętym, wszystko co Matka Boża czyniła, Jej słowa, działania, były odniesieniem do woli Bożej. Maryja nie dyskutowała z Bożym zamysłem, nie spierała się, lecz pokornie wysłuchiwała i wypowiadała pełne oddania „fiat” (tak). Rozważała Słowo Boga i nosiła Je w Swoim Sercu. Każde wydarzenie przyjmowała w pokornej postawie ucznia. Była pełna ufności, że to Bóg ma najlepszy plan na życie i realizację drogi powołania. 

Maryja, jako nasza Matka, troszczy się o to, by Jezus „znalazł wiarę w naszych sercach, gdy przyjdzie”, by nie ustał zapał, nie zabrakło odwagi i zdecydowania w dawaniu świadectwa. Zachęca nas do trwania w postawie ufności i wierności Bożemu obdarowaniu. Wypowiadając w Kanie słowa: Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie (por. J 2,5), ukazuje się jako Matka wychowująca nas do otwarcia się na działanie Ducha Świętego.

Swoje zatroskanie przejawia także w zachęcie, byśmy trwali w wierności darom i charyzmatom. Pragnie, byśmy byli wierni łasce powołania, łasce stanu, swojej posłudze we wspólnocie czy społeczeństwie. Maryja zachęca nas do pracy nad sobą, do nieustannego trwania w postawie gotowości na natchnienia Ducha Świętego, skłaniającego do modlitwy osobistej i za innych, dawania świadectwa i niesienia Chrystusa innym. 

5. Z nauczania Ojca Świętego Franciszka

Papież Franciszek wyjaśniał, że „kiedy przyjmujemy Ducha Świętego w naszym sercu i pozwalamy Mu działać, sam Chrystus staje się w nas obecny… Przez nas On sam, Chrystus, będzie się modlił, przebaczał, napełniał nadzieją i pociechą, służył braciom, stawał się bliski potrzebującym, tworzył jedność, zasiewał pokój”. 

6. Świadectwo o Duchu Świętym

Św. o. Maksymilian Maria Kolbe, którego życie jest świadectwem współpracy z Duchem Świętym wyjaśniał, że: „Doskonałość nie polega na wielkich rzeczach, ale na punktualnym i sumiennym wykonywaniu drobnych rzeczy; nie na długich modlitwach i umartwieniach, ale na dokładnym spełnianiu woli Bożej”.

7. Dialog rodzinny wokół tematu

W poprowadzeniu rozmowy rodzinnej mogą pomóc pytania:

  • W jaki sposób żyję Duchem Świętym?
  • Czy jesteśmy świadomi obecności Ducha Świętego w naszym codziennym działaniu?
  • Jakie podejmujemy działania w trosce o swoje życie duchowe?
  • W jaki sposób trwam w łasce uświęcającej?
  • Jak często przystępujemy do spowiedzi i Eucharystii?
  • Czy znajdujemy czas na codzienną modlitwę?
  • Czy prosimy Ducha Świętego, by nauczył nas się modlić?

8. Świadek wiary

Naszemu spotkaniu niech patronuje św. o. Maksymilian Maria Kolbe. O. Maksymilian Maria Kolbe, był Bożym prawdziwym bojownikiem, rycerzem w służbie Boga i Najświętszej Maryi Panny. Chciał być „świętym jak największym” i takim się stał. Urodził się w Zduńskiej Woli, w rodzinie tkaczy. Miał czterech braci. Jako dwunastolatek doznał objawienia: w kościele, w Pabianicach ukazała mu się Matka Boża.

W rękach trzymała dwie korony: białą i czerwoną, symbolizujące życie w czystości i męczeństwo. Spytała, czy je chce. Chciał obie! Jego życie było naznaczone tym wyborem. W obozie koncentracyjnym, w Oświęcimiu oddał życie za współwięźnia – ojca rodziny. Zmarł w bunkrze głodowym, dobity zastrzykiem z fenolu 14 sierpnia 1941 r. 

9. Modlitwa do Ducha Świętego

Modlitwa do Ducha Świętego

Duchu Święty, Duchu Boży, Duchu światła i miłości!
Tobie poświęcam rozum mój, serce moje, wolę moją
i całego siebie w życiu doczesnym i wiecznym.
Spraw, aby rozum mój był zawsze chętny
do przyjmowania natchnień,
pochodzących od Ciebie z nieba i nauki Kościoła św.,
którym Ty nieomylnie kierujesz i rządzisz.
Niech serce moje zawsze pała miłością Boga i bliźniego,
a wola moja zawsze z wolą Boga zgadza się,
aby całe moje życie było wiernym naśladowaniem
życia i cnót Pana naszego i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa,
któremu z Bogiem Ojcem i z Tobą niech będzie
zawsze cześć i chwała. Amen.